Naabutan ko ang ate ko na inaayos ang mga lumang damit and stuffs na ipapamigay na daw nila sa mga kapit-bahay na mas nangangailangan nun. Ang dami kasi nilang damit na luma eh. At saka, lumalaki na rin ang mga pamangkin ko. So, hayun, inayos niya.
So hayun. Inuwi ko si Charmander sa aking inuupahang espasyo malapit sa trabaho. Natatawa ko, kasi ang sabi ni Roomie, nakakatakot daw si Charmander. Siguro kasi may pangil. At taga Digimon daw yun. Sabi ko, hindi ah. Sa Pokemon yan.
Pero sa totoo lang, kaya ko kinuha si Charmander ay dahil sa naaalala ko ang mga pamangkin ko. It reminds me of being innocent. Of being care-free. It reminds me of home.
Mas astig pa rin sana kung si Psyduck na lang ang nagustuhan ng pamangkin ko noon.
**********
May question nga pala ako sa karamihan, o sa kahit sinong (sana) magbigay pansin: would you date a disabled person? Kakayanin mo bang ma-in love sa isang taong may kapansanan? Hmm... kasi yung One Liter of Tears, eh. Kung anu-ano tuloy tanong pumapasok sa isip ko. (Defensive mode: Hindi ako nanonood ng OLoT, kundi ang nanay ko.)
Note: Parang naparami ang pics ng entry na ito. Haay...
